Pierwsze prace w tym zakresie pochodza z konca ubieglego stulecia.

Proces wiązania i twardnienia cementu był przedmiotem zainteresowania i badań od czasu rozpoczęcia produkcji i stosowania w budownictwie cementu portlandzkiego. Pierwsze prace w tym zakresie pochodzą z końca ubiegłego stulecia. W tym czasie zarysowały się w chemii cementu dwie teorie, w różny sposób wyjaśniające twardnienie cementu. Według jednej z tych teorii, zawartej w pracy znanego cementownika Le Chateliera, ogłoszonej w 1882 r. , główną przyczyną twardnienia cementu uważana była krystalizacja produktów hydratacji cementu. Drugą teorię, tzw. koloidalną, ogłosił w 1893 r. nie mniej zasłużony cementownik Michaelis. Uważał on, że twardnienie cementu polega wyłącznie na zjawiskach koloidalnych i że związki powstające przy działaniu wody na krzemiany i gliniany wapniowe wchodzące w skład cementu występują w postaci żelu, który następnie ulega zagęszczeniu i twardnieje jako bezpostaciowa masa. Obydwie teorie, zasadniczo różniące się pomiędzy sobą, były przez dłuższy czas przedmiotem dyskusji i spowodowały dalsze prace badawcze. W wyniku tych prac powstaje w ciągu następnych lat kilka modyfikacji tych teorii, jednak żadna z nich nie tłumaczy dostatecznie jasno i przekonująco zagadnienia wiązania i twardnienia cementu. [więcej w: deski elewacyjne , deski na podbitkę , deski na taras ]

Powiązane tematy z artykułem: deski elewacyjne deski na podbitkę deski na taras